13-01-2009
El Orfanato
Juan Antonio Bayona
Mexico/Spanje, 2007
Kleur, 110 minuten

20-01-2009
Il y a longtemps que je t'aime
Philippe Claudel
Frankrijk, 2008
Kleur, 115 minuten

Kinderfilm
24-01-2009
African Bambi
Alan Miller
USA, 2007
Kleur, 77 minuten

27-01-2009
Be kind rewind
Michel Gondry
USA, 2008
Kleur, 101 minuten

03-02-2009
La graine et le mulet
Abdellatif Kechiche
Frankrijk, 2007
Kleur, 153 minuten

10-02-2009
Into the Wild
Sean Penn
USA, 2007
Kleur, 140 minuten

25-11-2008
Happy-go-lucky
Mike Leigh
Engeland, 2008
Kleur, 118 minuten

02-12-2008
Empties (Vratné Lahve)
Jan Sverák
Tsjechië, 2007
Kleur, 100 minuten

09-12-2008
In Bruges
Martin McDonagh
Engeland, 2008
Kleur, 107 minuten

16-12-2008
Lars and the Real Girl
Craig Gillespie
USA, 2007
Kleur, 107 minuten

06-01-2009
Keane
Lodge Kerrigan
USA, 2004
Kleur, 100 minuten

Met ‘Il y a longtemps que je t’aime’ vertoont het Filmhuis het buitengewoon geslaagde regiedebuut van de bekende Franse schrijver Philippe Claudel. De film begint met de aankomst van Juliette op een vlioegveld ergens in Frankrijk. Juliette is geen warme dame, dat zie je meteen.

IJzig doet ze ook als Léa, haar zus, haar oppikt van het vliegveld. In de auto vraagt ze koeltjes hoe lang haar zus en haar gezin  al in deze streek woont, een onuitgesproken verwijt er voelbaar onder. Tien jaar is het antwoord. Raar dat die zussen een gesprek hebben, schijnbaar beleefd, over dingen die ze eigenlijk zouden moeten weten. Waarom dat is, wordt door Claudel stap voor stap onthuld. Het duurt even voordat het woord gevangenis valt.

'Il y a longtemps . . .'  is echter geen detective, maar is deels een reconstructie van een vrouw die opnieuw haar plek moet vinden in de maatschappij na vijftien jaar gevangenschap. Over de zussen gaat het, en hun voorzichtige toenadering tot elkaar. Over onvoorwaardelijke familieliefde in een tijd waarin dat lang niet altijd vanzelfsprekend is. Mooi om te zien is hoe Juliette langzaam ontdooit, en dat is vooral te zien aan haar traag verbeterende uiterlijk: eerst gaat die dikke jas uit, dan verdwijnen de rimpels en de wallen en gaat haar haar warempel glanzen.

         

En ondertussen wordt onderhuidse spanning voelbaarder en voelbaarder. Want wat heeft Juliette gedaan waarvoor zij zo lang in de gevangenis gezeten heeft? Het antwoord volgt uiteraard aan het ontroerende einde van de film. Emoties gaan opeens voluit, woorden worden afgevuurd en op (bijna) alle antwoorden volgt een antwoord. En op die ene vraag “wat zou ik doen?” mag u zelf na afloop een antwoord geven.

Frankrijk, 2008
Kleur, 115 minuten