13-01-2009
El Orfanato
Juan Antonio Bayona
Mexico/Spanje, 2007
Kleur, 110 minuten

20-01-2009
Il y a longtemps que je t'aime
Philippe Claudel
Frankrijk, 2008
Kleur, 115 minuten

Kinderfilm
24-01-2009
African Bambi
Alan Miller
USA, 2007
Kleur, 77 minuten

27-01-2009
Be kind rewind
Michel Gondry
USA, 2008
Kleur, 101 minuten

03-02-2009
La graine et le mulet
Abdellatif Kechiche
Frankrijk, 2007
Kleur, 153 minuten

10-02-2009
Into the Wild
Sean Penn
USA, 2007
Kleur, 140 minuten

25-11-2008
Happy-go-lucky
Mike Leigh
Engeland, 2008
Kleur, 118 minuten

02-12-2008
Empties (Vratné Lahve)
Jan Sverák
Tsjechië, 2007
Kleur, 100 minuten

09-12-2008
In Bruges
Martin McDonagh
Engeland, 2008
Kleur, 107 minuten

16-12-2008
Lars and the Real Girl
Craig Gillespie
USA, 2007
Kleur, 107 minuten

06-01-2009
Keane
Lodge Kerrigan
USA, 2004
Kleur, 100 minuten

Veel films gaan aan onze neus voorbij. Hoe onterecht dat soms is, bewijst ‘Keane’, uit 2004, van Lodge Kerrigan.

William Keane is niet goed in zijn hoofd, dat kun je zien. Zijn blik is schichtig, soms angstig. Hij praat tegen zichzelf, meestal mompelend maar soms met een harde uithaal. Maar Keane is niet zo ver heen dat hij ons niet meer doorheeft - als hij midden in een volle bus in huilen dreigt uit te barsten, kijkt hij eerst verschrikt om zich heen en slikt dan snel zijn verdriet weg.

Wat ‘Keane’ echt ondragelijk wrang en wreed maakt, is dat deze man niet alleen geestesziek is, maar ook zijn dochter is kwijtgeraakt. Uit het oog verloren op een druk station en nooit meer teruggezien. 'Heeft u mijn dochter gezien? Ze is hier op 12 september ontvoerd', vraagt hij wildvreemden op een enorm busstation in New York. Deze allereerste scène geeft je direct al een stomp in je maag die niet meer weggaat.

En gaandeweg de film ga je vanzelf twijfelen aan zijn verhaal: had hij wel een dochter? Is ze wel gekidnapt, of is ze bij hem weggehaald?

         

Van daklozen is bekend dat ze vaak lijden aan een combinatie van problemen: bijvoorbeeld én werkloos, én gescheiden, én ziek in hun hoofd. Maar dakloos is Keane niet. Hij heeft al wel die kenmerkende schaafwonden op zijn handen en de roodomrande ogen. Hij woont in een afgetrapt hotel, en kan net rondkomen van zijn uitkering.

‘Keane’ is een film over de allergrootste angst van iedere ouder: op een onbewaakt ogenblik je kind uit het oog verliezen en vervolgens nooit meer terugvinden. Met ‘Keane’ levert Lodge Kerrigan een verpletterende film af die je lang zal heugen. Zien!

USA, 2004
Kleur, 100 minuten