13-01-2009
El Orfanato
Juan Antonio Bayona
Mexico/Spanje, 2007
Kleur, 110 minuten

20-01-2009
Il y a longtemps que je t'aime
Philippe Claudel
Frankrijk, 2008
Kleur, 115 minuten

Kinderfilm
24-01-2009
African Bambi
Alan Miller
USA, 2007
Kleur, 77 minuten

27-01-2009
Be kind rewind
Michel Gondry
USA, 2008
Kleur, 101 minuten

03-02-2009
La graine et le mulet
Abdellatif Kechiche
Frankrijk, 2007
Kleur, 153 minuten

10-02-2009
Into the Wild
Sean Penn
USA, 2007
Kleur, 140 minuten

25-11-2008
Happy-go-lucky
Mike Leigh
Engeland, 2008
Kleur, 118 minuten

02-12-2008
Empties (Vratné Lahve)
Jan Sverák
Tsjechië, 2007
Kleur, 100 minuten

09-12-2008
In Bruges
Martin McDonagh
Engeland, 2008
Kleur, 107 minuten

16-12-2008
Lars and the Real Girl
Craig Gillespie
USA, 2007
Kleur, 107 minuten

06-01-2009
Keane
Lodge Kerrigan
USA, 2004
Kleur, 100 minuten

Veteraan-regisseur Ken Loach (twee seizoenen geleden nog te zien in Winterswijk met ‘Ae fond kiss’) vertelt in het met een Gouden Palm bekroonde ‘The wind that shakes the barley’ de vroegste geschiedenis van de Ierse onafhankelijkheidsstrijd, waarin in eerste instantie onhandige guerrilla's het op moeten nemen tegen het ervaren Britse leger (de ‘Black and Tans’).

De film begint in 1920 met een hurleywedstrijd - een ruigere vorm van hockey - in de groene Ierse heuvels. Hier kunnen de jonge honden zich ogenschijnlijk onbekommerd laten leiden door hun fanatisme. Maar dit is slechts schijn. Niet alleen is het onmogelijk om nog langer onbekommerd te zijn vanwege het Britse samenscholingsverbod dat hurley spelen illegaal maakt, maar ook door de willekeurige gewelddadige provocaties van het Britse leger.

Dit gedrag kweekt opstandelingen zoals Damien en Teddy O'Donnovan. Teddy is net als het merendeel van de vrijheidsstrijders arbeider. Damien is arts en vormt daarmee een uitzondering. Ken Loach vertelt een verhaal dat verteld moet worden en dat is zo bruut en beklemmend dat beelden dit niet in de weg mogen zitten. Op de juiste momenten weet hij de violen achterwege te laten en enkele scènes zijn ronduit meesterlijk.

Hoewel de Britten over het algemeen als slecht worden afgeschilderd, is de film niet zwart-wit. Ook de vrijheidstrijders begeven zich in een moreel grijs gebied en verzanden in een onderlinge strijd om macht.

Uiteindelijk komen de broers Teddy en Damien tegenover elkaar te staan. Hun broederstrijd is representatief voor de Ierse interne twisten. Dat ook deze strijd met geweld gepaard gaat is cynisch: het zijn uiteindelijk medestanders die elkaar vermoorden.

Engeland, 2006
Kleur, 124 minuten