13-05-2008
4 maanden, 3 weken en 2 dagen
Christian Mungiu
Roemenie, 2007
Kleur, 113 minuten

20-05-2008
12:08 East of Bucharest
Corneliu Porumboiu
Roemenië, 2006
Kleur, 89 minuten

19-02-2008
A Mighty Heart
Michael Winterbottom
Verenigde Staten, 2007
Kleur, 100 minuten

04-03-2008
Italianetz
Andrei Kravchuk
Rusland, 2005
Kleur, 90 minuten

11-03-2008
The Diving Bell and the Butterfly
Julian Schnabel
Frankrijk/VS, 2007
Kleur, 112 minuten

16-03-2008
Control
Anton Corbijn
Engeland/VS, 2007
Zwart/wit, 119 minuten

18-03-2008
The Mark of Cain
Marc Munden
Engeland, 2007
Kleur, 90 minuten

25-03-2008
Sicko
Michael Moore
Verenigde Staten, 2007
Kleur, 113 minuten

01-04-2008
Tussenstand
Mijke de Jong
Nederland, 2007
Kleur, 80 minuten

08-04-2008
Falkenberg Farewell
Jesper Ganslandt
Zweden/Denemarken, 2006
Kleur, 91 minuten

15-04-2008
Half Nelson
Ryan Fleck
Verenigde Staten, 2006
Kleur, 106 minuten

22-04-2008
I Served the King of England
Jiri Menzel
Tsjechië/Slowakije, 2006
Kleur, 120 minuten

Jean-Dominique Bauby (1952-1997) is hoofdredacteur van het Franse modeblad Elle. Op 43-jarige leeftijd wordt hij getroffen door een beroerte en vanaf dat moment lijdt hij aan het zeldzame locked-in syndroom. Hij is van zijn kruin tot zijn tenen verlamd. Bauby kan alleen zijn linkerooglid nog bewegen.

Nadat hij zijn zelfmedelijden en woede over het wrede lot heeft overwonnen, begint hij aan een boek: Le scaphandre et le papillon. Hoe hij dat op papier kreeg? Met dat ene oog. Een geduldige logopediste ontwikkelt een systeem waarbij hij met ooggeknipper steeds een letter kiest uit het alfabet. "Mijn verbeelding en geheugen zijn niet verlamd", constateert Bauby. De schrijver zit opgesloten in zijn duikerspak, maar de geest is als een vlinder, vrijer dan ooit tevoren.

Binnen in dat eenzame hoofd stelt Bauby zich allerlei spectaculairs voor. Skiën van onmogelijke pistes, seks in de branding met mooie vrouwen, schalen vol oesters. Datzelfde hoofd kan zijn verdriet maar moeilijk onder woorden brengen.

De regisseur Julian Schnabel weet heel precies te verbeelden wat een intense pijn het familie-uitje met ex-vrouw en kinderen naar het strand teweeg brengt. Alles wappert en beweegt - haren, rokken, kindervoetjes, biggelende tranen - alleen aan Bauby zelf is alles stil.

Bauby slaat op literaire wijze woest en tegelijkertijd poëtisch om zich heen met fantasieën, observaties en bitterzoete herinneringen. Schnabel vangt die intense hersenactiviteit in grimmige dialogen, stiltes en psychedelische beeldexplosies. Dat tezamen maakt de film tot een ontroerende, niet-sentimentele film.

'The diving bell and the butterfly' is op het festival van Cannes bekroond met de regieprijs.
Prachtig èn hartverscheurend.