25-11-2008
Happy-go-lucky
Mike Leigh
Engeland, 2008
Kleur, 118 minuten

02-12-2008
Empties (Vratné Lahve)
Jan Sverák
Tsjechië, 2007
Kleur, 100 minuten

09-12-2008
In Bruges
Martin McDonagh
Engeland, 2008
Kleur, 107 minuten

16-12-2008
Lars and the Real Girl
Craig Gillespie
USA, 2007
Kleur, 107 minuten

06-01-2009
Keane
Lodge Kerrigan
USA, 2004
Kleur, 100 minuten

13-01-2009
El Orfanato
Juan Antonio Bayona
Mexico/Spanje, 2007
Kleur, 110 minuten

20-01-2009
Il y a longtemps que je t'aime
Philippe Claudel
Frankrijk, 2008
Kleur, 115 minuten

Kinderfilm
24-01-2009
African Bambi
Alan Miller
USA, 2007
Kleur, 77 minuten

27-01-2009
Be kind rewind
Michel Gondry
USA, 2008
Kleur, 101 minuten

03-02-2009
La graine et le mulet
Abdellatif Kechiche
Frankrijk, 2007
Kleur, 153 minuten

10-02-2009
Into the Wild
Sean Penn
USA, 2007
Kleur, 140 minuten

Twee broers komen tegenover elkaar te staan in het Italië van de jaren '60 en '70. ‘Mio fratello è figlio unico’ is zo het neefje van het reeds eerder door het Filmhuis vertoonde meesterwerk ‘La meglio gioventu’.

Italië, 1962. Accio, een tiener uit een arbeidersgezin met als bijnaam 'ettertje', wordt naar een seminarie in Troje gestuurd, maar wil ook daar niet deugen. Korte tijd later is Accio weer thuis, waar alleen nog plek voor hem is op een slaapbank in de gang. Het buitenbeentje van de familie vindt vervolgens een tweede vader in de fascistische marktkoopman Mario die hem leert dat de Duce een soort Robin Hood was die stal van de rijken omwille van de armen. Tot grote ergernis van broer Manrico, die actief communist is, schrijft de bijdehante Accio zich vervolgens in als lid van de fascistische partij.

         

Net als in ‘La meglio gioventù’, vertelt ‘Mio fratello è figlio unico’ over twee opgroeiende broers die in de roerige jaren '60 en '70 tegenover elkaar komen te staan. ‘Mio fratello...’ is echter nog minder een politieke film dan zijn voorganger. Bloedband is opnieuw belangrijker dan politieke overtuiging. Hoewel omwille van de dramatiek het aanvankelijk jongensachtige geweld uiteindelijk toch nog een grimmig gezicht krijgt, blijven de personages vooral de aardige jongens die ze waren en hebben ze geen echte obstakels te overwinnen.

Het ouderlijk huis, symbool voor het oude, in verval rakende Italië, wordt uiteindelijk ingeruild voor nieuwbouw; de naïviteit van de jeugd voor de ervaring die bij volwassenheid hoort. Als het nieuwe huis wordt betrokken gedraagt 'etter' zich dan ook als de ideale zoon die zijn moeder een rozenstruikje brengt. Kortom, familiedrama tegen de achtergrond van de geschiedenis volgens rijke Italiaanse traditie (‘Novecento’!).

Italië, 2007
Kleur, 100 minuten