|
Claire Denis schildert in ‘35 Rhums’ het leven van een vader en een dochter in een buitenwijk van Parijs. Overdag bestuurt hij de trein en gaat zij naar de universiteit. ’s Avonds zijn ze samen en hij weet, dat is niet voor eeuwig. Het treinspoor is de metafoor voor het verhaal over vier mensen in hetzelfde flatgebouw. Vader Lionel en dochter Joséphine moeten elkaar loslaten en dat is moeilijk. De jonge overbuurman Noé wacht op het moment om Joséphine de liefde te verklaren. Buurvrouw Gabrielle worstelt met haar liefde voor Lionel.De verhoudingen en de onvermijdelijke veranderingen die op til zijn, worden mooi geschetst. De ruimtes die op de soundtrack ontstaan door de zwijgzame Lionel worden gevuld met de heerlijk weemoedige popliedjes van de Britse band Tindersticks. Ze hebben een hypnotiserende werking. Het prachtige camerawerk van Agnès Godard draagt daaraan bij. Het knapst is de manier waarop Denis haar personages weet te portretteren met een terloops gevangen blik, een gebaar of een half woord. Het maakt ‘35 Rhums’ tot een intiem drama, dat ontroering vindt in een doodgewoon bestaan. ![]() Denis trekt zich niets aan van clichés. De film schetst een verfrissend optimistisch beeld van een Parijse buitenwijk. Alleen de flats zijn kleurloos en kil; het leven van de samenwonende vader en dochter is liefdevol en harmonieus. De hoofdrolspelers zijn zwart, maar de film is geen typisch immigrantendrama. Het is een toegankelijke film over liefde en de kunst van het loslaten. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
© 1999-2010 Stichting Filmhuis Winterswijk |
|