Stichting Filmhuis Winterswijk Agenda

Flags of Our Fathers

Clint Eastwood — 2007-09-25T21:00:00+02:00

Op twee achtereenvolgende dinsdagen vertoont het Filmhuis twee films van Hollywood-veteraan Clint Eastwood. Het gaat om twee oorlogsfilms, of liever gezegd, anti-oorlogsfilms, die beide gaan over een en hetzelfde onderwerp: de slag om Iwo Jima tijdens de 2e Wereldoorlog. �Flags of our fathers� is de eerste film en belicht de legendarische slag tussen de Amerikanen en de Japanners om Iwo Jima in 1945 vanuit Amerikaans perspectief. �Letters from Iwo Jima�, die volgende week vertoond wordt, beziet de slag vanuit Japans oogpunt. Uitgangspunt van �Flags of our fathers� is de beroemde foto van Joe Rosenthal, waarop zes Amerikaanse soldaten de vlag hijsen op een bergtop op Iwo Jima. De film vertelt het verhaal achter die foto, die na vijf dagen vechten werd gemaakt, waarna er op het eiland nog wekenlang werd doorgevochten. Daarbij kwamen drie van de zes vlaghijsende soldaten om het leven. De andere drie werden naar Amerika overgevlogen en ingezet in een patriottische geldinzamelingscampagne voor de oorlog. ��n van de soldaten raakt erdoor in gewetensconflict. Hij voelt zich geen held, maar onderdeel van een showbusiness-circus. Dat gewiekste politici de woorden 'held' en 'overwinning' in de mond nemen alsof ze het over een sportwedstrijd hebben, doet de getraumatiseerde soldaat walgen. Uiteindelijk gaat hij ten onder aan die weerzin en walging. Letterlijk, want in 1955, op 32-jarige leeftijd sterft hij als alcoholist. Het is ongelofelijk dat Clint Eastwood op 76-jarige leeftijd met zo'n belangrijke film komt. Hoe ouder, hoe wijzer. �Flags of our fathers� doet voor de oorlogsfilm wat zijn �Unforgiven� voor de western deed: het laat zien wat het gewelddadig doden van mensen werkelijk inhoudt. De Filmkrant beschreef het treffend: �Elke politicus moet verplicht naar �Flags of our fathers� worden gestuurd�.

Letters from Iwo Jima

Clint Eastwood — 2007-10-02T21:00:00+02:00

Zoals reeds aangekondigd beziet Clint Eastwood in �Letters from Iwo Jima� de slag om het strategisch belangrijke vulkaaneilandje Iwo Jima vanuit Japans perspectief (de film is ook in het Japans gesproken), nadat hij met het prachtige �Flags of our fathers� (vorige week te zien in het Filmhuis) al het Amerikaanse verhaal vertelde. De twee (anti-)oorlogsfilms vullen elkaar aan en versterken elkaar. Veel sc�nes zijn gespiegeld. In �Flags of our fathers� wordt een Amerikaane soldaat met een vlammenwerper naar een Japanse bunker gestuurd; in �Letters from Iwo Jima� staan de Japanse soldaten opeens in lichterlaaie. In �Letters from Iwo Jima� draagt de Japanse bevelhebber zijn mannen op om op de hospikken te richten. Want als er een hospik sneuvelt, sterven er minstens tien soldaten meer. In �Flags of our fathers� zegt een Amerikaanse officier de hospik extra voorzichtig te zijn, omdat er op ze wordt geloerd. Eastwood focust op een aantal militairen: op de schrandere generaal Kuribayashi, op een luitenant die een gouden medaille heeft gewonnen tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles en op een eenvoudige bakker die zijn vrouw en ongeboren kind heeft beloofd dat hij veilig naar huis zal terugkeren. Er zijn goeden en slechten, maar er is geen rechte lijn te trekken tussen de twee strijdende partijen. Een Amerikaanse soldaat schiet zomaar twee Japanse krijgsgevangenen dood. De Japanners verzorgen een levensgevaarlijk gewonde Amerikaanse soldaat. In zijn binnenzak vinden ze een brief van zijn moeder: zij hoopt dat de oorlog snel voorbij is en dat hij veilig terugkomt. D�t is de moraal van Eastwoods indrukwekkende, humane tweeluik: in oorlogen zijn er geen helden. Iedereen doet zijn best om niet geraakt te worden.

Notes on a Scandal

Richard Eyre — 2007-10-09T21:00:00+02:00

Barbara Covett (Judi Dench) is een strenge, eenzame en bijna pensioengerechtigde lerares geschiedenis. In haar dagboek schrijft ze over andermans schandalen, maar, tussen de regels door, lezen wij ook die van haar. Haar wereld verandert wanneer ze kennis maakt met de nieuwe lerares beeldende vorming, Sheba Hart (Cate Blanchett). Ze worden vriendinnen. Barbara, gezegend met zelfspot, een kat en een krap appartement, ziet in de jongere Sheba een manier om wat minder alleen te zijn. Hoe obsessief het verlangen naar contact is, blijkt als zij ontdekt dat haar vriendin een buitenechtelijke relatie heeft met Steve, een leerling van 15. Barbara dreigt dit openbaar te maken. Wat ze niet weet, is dat haar eigen geheim nu ook boven water dreigt te komen. De veterane is perfect op haar plek in deze verfilming van Zo� Kellers roman �Notes on a Scandal�. De discrepantie tussen de werkelijkheid, de wereld die Barbara omschrijft in haar dagboek en de manier waarop ze die echt interpreteert, is een van de sterkste punten uit de roman. In haar dagboek beschrijft ze haar indrukken van de nieuwe lerares: �artistiekerig�, �bourgeois�. Dit klinkt al verdacht, zo koel als Dench het zegt. Haar professionele motto luidt: vee drijven en bidden. Van pedagogische fratsen moet ze helemaal niets hebben. Judi Dench, die voor deze rol een Oscarnominatie kreeg, zet een enorme prestatie neer door Barbara tegelijkertijd grappig, verzuurd, zielig en eng te maken in deze subtiele thriller die zich langzaam meester van je maakt.

Anche libero va bene

Kim Rossi Stuart — 2007-10-16T21:00:00+02:00

'Anche libero va bene' is het overtuigende regiedebuut van de bekende Italiaanse acteur Rossi Stuart. De in de film door de bocht scheurende emoties houdt hij meesterlijk in de hand. Bovendien zijn de acteerprestaties uitmuntend. 'Anche libero va bene' vertelt het verhaal van een ontregeld gezin in de grote stad, waarbij de nadruk ligt op de elfjarige zoon Tommi. Deze bedachtzame jongen, ingehouden maar vol overtuiging gespeeld door Alessandro Morace, heeft te maken met een overspelige en verwarde moeder die het gezin steeds weer verlaat. Zijn achterblijvende vader (Kim Rossi Stuart zelf) die hem en zijn zusje opvoedt, verandert voortdurend en onverwacht van een zorgzame ouder in een gefrustreerde echtgenoot die zijn eigen machteloosheid en teleurstellingen op zijn kinderen botviert. Wie Tommi�s blik volgt, vormt al snel een slecht beeld van zijn ouders. Zonder er bij na te denken, gebruiken deze Tommi en zijn zus Fiola als klankbord om hun gelijk te halen. Aandacht hebben ze alleen voor hen als het uitkomt. Dat lijkt op ego�sme, maar bij Rossi Stuart is het eerder onmacht. Daar zit de grootste kracht van de film: Tommi velt niet een even hard oordeel als degene die zijn blik volgt. Hij is immers niet alleen observator, maar ook onderdeel van de familie en Rossi Stuart mengt die twee rollen op een prachtige manier. Met 'Anche libero va bene' slaagt Rossi Stuart erin het moment voelbaar te maken, dat je je niet alleen realiseert dat je ouders fouten maken, maar dat je hun menselijkheid ook accepteert. De film raakt aan vele herkenbare problemen van het eenoudergezin in een tijdperk vol individualistische volwassenen. 'Anche libero va bene' eindigde in de top tien van de lijst met Publieksfavorieten van het afgelopen Filmfestival Rotterdam.

Offside

Jafar Panahi — 2007-10-30T22:00:00+02:00

'Offside' is een film over een groep jonge meiden uit Iran, die vermomd als jongens voetbalwedstrijden proberen bij te wonen. In Iran mogen vrouwen niet aanwezig zijn bij sportwedstrijden. Vrouwen moeten beschermd worden tegen de ruwe taal van de mannen op de tribune en de aanblik van de blote armen en benen in het veld. Deze meiden laten zich niet langs de zijlijn zetten. Voor de gelegenheid hebben ze zich verkleed als jongens, inclusief beschilderde gezichten en stoere petten. Op deze manier proberen ze het stadion in te komen. Ze worden ontmaskerd en moeten tijdens de wedstrijd bewaakt worden (zeg maar gerust in bedwang gehouden worden) door een paar net iets te jonge en onervaren soldaten. De ultieme parodie op de positie van vrouwen in Iran is de paniek wanneer een van de meiden naar het toilet moet. Om herkenning te voorkomen, moet ze een voetbalposter als masker dragen. Regisseur Jafar Panahi kreeg het idee voor 'Offside' toen zijn dochter (12) hem vroeg of ze mee mocht naar een voetbalwedstrijd. Zoals verwacht, werd ze bij de ingang tegengehouden. Tien minuten later bleek echter dat het haar toch gelukt was binnen te komen. De film laat een maatschappij zien met ernstige beperkingen, samengevat in beelden die grappig zijn, maar ook genadeloos de spanningen in het moderne Iran blootleggen. 'Offside' won een Zilveren Beer op het filmfestival in Berlijn en op het Amnesty International Filmfestival ontving Panahi een prijs voor zijn scherpzinnige en humane filmoeuvre.

Indig�nes

Rachid Bouchareb — 2007-11-06T22:00:00+02:00

'Indig�nes' vertelt een tot dusver vrijwel onbekende geschiedenis. De film gaat over de honderdduizenden Noord-Afrikanen die in de Tweede Wereldoorlog in het Franse leger tegen de Nazi's vochten. Hij laat zien hoe de Maghrebstrijders met mooie beloftes worden verleid dienst te nemen om vervolgens achteloos te worden ingezet als kanonnenvoer. Regisseur Rachid Bouchareb ergerde zich aan het feit dat het trieste lot van deze Afrikanen decennia lang werd weggelaten uit de Franse geschiedschrijving. Hij besloot tot het maken van 'Indig�nes' om de wereld, en Frankrijk in het bijzonder, te wijzen op het onrecht dat de Maghrebveteranen was aangedaan. In 'Indig�nes' trekken we vanaf 1943 mee met een groepje jongemannen van Algerije via Itali� naar Frankrijk. We zien ze vechten in het Franse leger, de Franse vlag planten en het Franse volkslied zingen. En al die tijd worden de 'indig�nes' als tweederangs burgers behandeld. Veel wordt hen onthouden, verlof, promoties en zelfs verse tomaten. Het meest schrijnende beeld komt aan het slot, als duidelijk wordt dat Frankrijk in de jaren na de oorlog, toen de koloni�n onafhankelijk werden, stopte met het betalen van de pensioenen van de Afrikaanse soldaten. Later bleek dat Bouchareb in ieder geval voor een deel zijn doel heeft bereikt. Na het zien van 'Indig�nes' heeft president Chirac toegezegd dat alle pensioenen met terugwerkende kracht zullen worden uitbetaald. Dat is een groot politiek succes voor de filmmaker. Gelukkig heeft zijn frustratie niet alleen geresulteerd in een politiek pamflet, maar ook in een spannende film met uitstekend spel van de acteurs. Dit leverde de hoofdrolspelers op het filmfestival van Cannes gezamenlijk de prijs op voor de beste acteur.

Ten Canoes

Rolf de Heer — 2007-11-13T22:00:00+02:00

De hierboven genoemde titel is te kort: de subtitel van deze film van de Australische regisseur Rolf de Heer (inderdaad, van Nederlandse afkomst) is One hundred and fifty spears, ten canoes, three wives... trouble. En hij had nog veel langer kunnen zijn, want �een goed verhaal heeft een goede vertelling nodig� zeggen ze down under. De Aborigines zien een goed verhaal als een boom, die kan blijven groeien en zich kan blijven vertakken. De kano�s, speren en vrouwen zijn onderdelen uit dit verhaal over de oorspronkelijke bewoners van Australi�. Het is de eerste speelfilm waarin alleen Aborigines spelen, opgenomen in hun eigen gebied (dat Australi�rs Arnhemland noemen, in het noordoosten van het continent) en in hun eigen taal. De film schetst het verhaal van een groep Aborigines (duizend jaar geleden, dus voordat de blanken in Australi� waren), die op jacht gaat. Een van hen is verliefd op de vrouw van zijn oudere broer. Omdat dit de vrede in de gemeenschap kan verstoren, vertelt de man een mythisch verhaal (van duizenden jaren geleden) over een jongen die verliefd werd op een van de vrouwen van zijn broer. In de film wisselen de beelden van dat mythische verhaal en de jagende mannen elkaar af. Dat levert een boeiend verhaal op, waarin de kijker langzaam de Australische wouden wordt ingetrokken. De film is tegelijkertijd visueel overdonderend, met bomen die lichtgevend groen of spierwit zijn, en dorpen goudgekleurd, de dorpelingen bruin en het moeraslandschap mysterieus. Het beeld van de primitieve woesteling wordt door Rolf de Heer gewijzigd in dat van een nobele, wellicht wat na�eve wilde. Dat lijkt politiek correct, maar benadrukt tegelijkertijd de charme van deze wonderlijke film.

Red Road

Andrea Arnold — 2007-11-20T22:00:00+02:00

Een fascinerende film die zindert van dreiging en seksuele geladenheid. Die dreiging zit niet alleen in het beeld, maar ook in het geluid. We turen mee met bewakingsbeambte Jackie, die via vier monitoren een aantal straten bewaakt, waaronder 'Red Road'. Haveloze straten, met veel afval, verwaarloosde flats, grauwe graffiti, een vernielde bushalte, een afwerkplek. Jackie gaat zich hechten aan de vaste gasten op haar scherm. Maar ze heeft een onrust in zich die ons meer nieuwsgierig maakt naar h��r dan naar de passanten. Er schuilt vanaf het begin iets gevaarlijks in dit turen en de dreiging slaat echt toe als Jackie een vrijend stelletje ontdekt en schrikt als ze de man herkent. Ze besluit hem te volgen. Jackie heeft een plan dat wij niet kennen. Ze gluurt, achtervolgt, bijt zich vast, maar is ook degene die gevaar loopt. Lang weet je niet wie de man is en wat hij heeft gedaan. De thriller 'Red Road' is de eerste in een reeks van drie films. In de Dogma-traditie van spelletjes en regeltjes is een aantal personages bedacht, naar een idee van Lars von Trier. Drie verschillende regisseurs maken elk een film rond dezelfde personages. Debutante Andrea Arnold weet deze opzet goed naar haar hand te zetten. Enig minpuntje is de uiteindelijke ontknoping, die minder bevredigend is als de ontplooiing van het mysterie. Maar de zoektocht is bijzonder. �Red Road� werd in Cannes bekroond met de Juryprijs. De volgende twee regisseurs in de reeks zullen er een harde dobber aan hebben deze eerste te evenaren.

Pettson en Findus: Pettsons belofte

Jorgen Lerdam — 2007-11-24T22:00:00+02:00

Het is kersttijd en samen met zijn oude vriend Pettson bezoekt de kat Findus het kerstfeest in het dorpshuis. De kerstman komt op bezoek en alle kinderen krijgen een cadeautje. Dat zet Findus aan het denken; als de kerstman hem ook eens kwam bezoeken, dan zou hij vast een cadeautje krijgen. Pettson belooft Findus dat de kerstman dit jaar ook bij hem op bezoek komt. In het geheim knutselt hij een mechanische kerstman in elkaar. Maar dan gebeurt er iets wat Pettson niet voor mogelijk hield.

Nederlands gesproken Geschikt voor jong en oud vanaf ongeveer vier jaar!

'Pettson & Findus: Pettsons belofte' is de derde lange animatiefilm over de eigenwijze kat Findus en zijn baas de oude Pettson, gebaseerd op de prentenboeken van de Zweedse auteur Sven Nordqvist. In Zweden zijn de twee figuren erg populair, en de tekenfilms van de regisseurs J�rgen Lerdam en Anders S�rensen worden ook in de Nederlands filmhuizen goed bezocht.

Pan's labyrinth

Guillermo Del Toro — 2007-11-27T22:00:00+02:00

The last king of Scotland

Kevin Macdonald — 2007-12-04T22:00:00+02:00

Irina Palm

Sam Garbarski — 2007-12-11T22:00:00+02:00

Sounds of sand

Marion H�nsel — 2007-12-18T22:00:00+02:00

Adam's Apples

Anders Thomas Jensen — 2008-01-08T22:00:00+02:00

Adam is een neonazi die de laatste maanden van zijn straf moet uitzitten in een lieflijke parochie onder de hoede van de onverbeterlijk optimistische pastoor Ivan. Ivan wil dat Adam zich tijdens zijn verblijf een doel stelt, waarop de immer provocerende Adam antwoordt dat hij wel een appeltaart wil bakken. Wat volgt is een reeks Bijbelse tegenslagen, die niet alleen de oogst van de appels bedreigen, maar door het opvliegende karakter van de parochianen ook tot moord en doodslag kunnen leiden. Dit gegeven wordt door regisseur Anders Thomas Jensen meesterlijk uitgewerkt tot een hilarische, inktzwarte komedie die ons om beurten smakelijk doet lachen en dan weer een spiegel voorhoudt. 'Adam's apples' zit vol aanstekelijke, absurde grappen, geestige dialogen en excentrieke personages. Voor die karakters zijn ook niet de minste acteurs aangetrokken. De keurige Ulrich Thomsen (de opstandige zoon uit het verpletterende 'Festen') maakt indruk als de zwijgzame neonazi Adam. Mads Mikkelsen (de schurk Le Chiffre in de James Bond film 'Casino Royale') wekt grote bewondering als de babbelzieke pastoor Ivan. De zorgvuldige fotografie en de sprookjesachtige muziek dragen bij aan de uitstekende indruk die 'Adam's apples' achterlaat. De film zou eerst rechtstreeks de videotheek ingaan, maar lovende kritieken en de Publieksprijs bij het Amsterdam Fantasy Film Festival hebben er toe bijgedragen dat 'Adam's apples' toch nog op groot scherm te zien is. En nu dus ook in Winterswijk, Gelukkig maar. Wij � en u � zouden hem niet willen missen . . .

Congorama

Philippe Falardeau — 2008-01-15T22:00:00+02:00

Azuloscurocasinegro

Daniel S�nchez Ar�valo — 2008-01-22T22:00:00+02:00

London to Brighton

Paul Andrew Williams — 2008-01-29T22:00:00+02:00

Reprise

Joachim Trier — 2008-02-05T22:00:00+02:00

Twee Noorse vrienden koesteren maar ��n droom: een succesvol schrijver worden. De film 'Reprise' opent met een sc�ne waarin ze allebei met een dikke enveloppe bij de brievenbus staan. Ze staan op het punt hun eerste manuscript naar een uitgever te sturen. Dan geraakt de film even in een stroomversnelling. In een duizelingwekkende montage � ge�nspireerd door 'Lola rennt' van Tom Tykwer � wordt getoond hoe het daarna had kunnen lopen. Beide boeken worden een groot succes en beide schrijvers wereldberoemd. H�d kunnen lopen, want de werkelijkheid blijkt anders. De een vindt inderdaad meteen erkenning als groot literair talent, terwijl de ander keihard wordt afgewezen. Daarna volgen we de gevolgen van deze ontwikkeling voor hun persoonlijke levens, waarin onder meer de relatieperikelen binnen hun beider vriendenkring aan de orde komen. 'Reprise' is het speelfilmdebuut van de jonge regisseur Joachim Trier, een verre neef van Dogma-oprichter Lars von Trier. Zoals gebruikelijk bij debutanten bevat de film een scala aan thema's en idee�n. Dromen worden vermengd met werkelijkheid, drama met po�zie, droge humor met tragiek. Ook qua stijl put Trier uit het werk van Grote Voorgangers. We noemden reeds 'Lola rennt', maar ook de Nouvelle Vague is voor hem een inspiratiebron. Al deze invloeden leveren in de handen van Trier een speels en sprankelend debuut op met een energieke stijl, intelligente grappen en soms schrijnende sc�nes. Alles bij elkaar is 'Reprise' een film die je met veel plezier beleeft. Op het Rotterdams filmfestival werd dat gewaardeerd. De film eindigde hoog op de lijst met Publieksfavorieten en hij won de MovieSquad Award, de prijs van de jongerenjury.

Rescue Dawn

Werner Herzog — 2008-02-12T22:00:00+02:00

Lotte van Uitvindersdorp

Heiki Ernits — 2008-02-16T22:00:00+02:00

Het jonge hondje Lotte woont in Uitvindersdorp, een dorpje waar alleen dieren wonen: honden, katten, konijnen, beren, varkens, mollen, vossen en insecten. Elk jaar is er in het dorp een uitvinderswedstrijd en alleen de dieren met een originele uitvinding mogen meedoen aan de wedstrijd. Maar toch doen er ook elk jaar bedriegers mee. De dieren in het dorp zijn dit jaar door een Japanse vlieg, Susumu, in de ban gebracht van Judo (Susumu is een echte judomeester) en dus reizen Lotte en haar vriendjes met de vliegmachine van Lotte's vader naar Japan om mee te doen aan een judowedstrijd.

Nederlands gesproken Geschikt voor jong en oud vanaf ongeveer vier jaar!